De regels in je hoofd kloppen niet altijd
Deze week heb ik het in mijn podcast over een onderwerp dat mij enorm fascineert: het onbewuste.
Wetenschappelijk gezien doen we ongeveer 90% van alles wat we doen onbewust. Slechts 10% gebeurt bewust. En dat is maar goed ook. Stel je voor dat je de hele dag bewust zou moeten nadenken over je hartslag, je ademhaling of hoe vaak je knippert met je ogen. Dan zouden we compleet gek worden.
Maar dat betekent ook iets anders.
Je kunt bewust iets willen, terwijl je onbewust iets heel anders denkt of voelt. En dat kan ervoor zorgen dat dingen toch niet lopen zoals je had bedacht.
Dat inzicht kreeg ik afgelopen week opnieuw.
Een onverwachte vraag tijdens een clinic
Afgelopen zondag deed ik mee aan een clinic met mijn paard bij De Haan Dressage.
Tijdens dat moment kwam er iets naar voren waar ik al een tijdje tegenaan loop: ik durf eigenlijk niet meer echt te paardrijden. Stap gaat nog wel, soms een beetje draf, maar verder houdt het vaak op.
Niet omdat het niet kan.
Maar omdat ik mezelf in mijn hoofd allerlei verhalen vertel.
Toen stelde iemand mij een hele simpele vraag:
“Maar van wie moet jij eigenlijk paardrijden?”
En daarna nog een belangrijkere:
“Wil je het zelf eigenlijk wel?”
Mijn antwoord was ja. Natuurlijk wil ik paardrijden. Ik vind het geweldig.
Maar die vraag zette me wel aan het denken.
Hoe vaak doen we dingen omdat we denken dat het zo hoort?
De regels die alleen in je eigen hoofd bestaan
In mijn hoofd had ik namelijk een regel bedacht.
Ik vond dat je pas aan een clinic mocht meedoen als je minimaal stap, draf en galop kon rijden én dat ook nog eens een half uur vol kon houden qua conditie.
Nou, geloof me: na vijf rondjes draf moet ik al behoorlijk aan de zuurstof.
Mijn conditie als ruiter is momenteel dramatisch slecht.
Dus in mijn hoofd had ik de conclusie al getrokken:
Dan mag je dus nog niet meedoen.
Tot hun zeiden:
“Je kunt toch gewoon meedoen in stap? En als je een stukje draf rijdt is dat mooi meegenomen.”
Dat was echt een eye-opener.
De regels die ik in mijn hoofd had gemaakt… bleken helemaal niet te bestaan.
In ondernemerschap doen we precies hetzelfde
En toen realiseerde ik me dat dit in het ondernemerschap net zo werkt.
Ik maak bijvoorbeeld regelmatig een winstplan. Daarin bedenk ik hoeveel omzet ik deze maand wil draaien, welke stappen daarvoor nodig zijn en welke doelen ik wil halen.
Voor deze maand had ik best hoog ingezet, onder andere omdat ik een paard wilde verkopen.
Maar zoals zo vaak met plannen: het loopt anders.
Misschien verkoop ik dat paard deze maand helemaal niet.
Misschien pas over een paar maanden.
Misschien zelfs morgen alsnog.
En weet je wat? Dat is allemaal prima.
Ik ben namelijk niet gestopt met het plan. Het paard staat nog steeds in training voor verkoop. Maar de manier en de timing veranderen misschien.
En dat mag.
Een plan is geen beton
Ik ben absoluut vóór plannen maken.
Sterker nog: zonder plan wordt ondernemen vaak een chaos.
Maar een plan is geen document dat in beton gegoten is.
Een plan is een richting.
En soms kom je onderweg nieuwe inzichten tegen.
Dan mag je:
- je plan aanpassen
- de timing veranderen
- een andere route kiezen
- of zelfs een compleet nieuw plan maken
Dat betekent niet dat je faalt.
Het betekent dat je bewust blijft kijken naar wat klopt.
De verhalen die we onszelf vertellen
Heel veel van de regels die we volgen bestaan alleen in ons eigen hoofd.
Bijvoorbeeld in ondernemerschap:
De ene ondernemer denkt:
“Wat als ik geen klanten krijg?”
De andere ondernemer denkt:
“Wat als ik juist te veel klanten krijg en geen tijd meer heb voor mijn gezin?”
Allebei angst.
Allebei gebaseerd op een verhaal in je hoofd.
Maar totaal verschillend.
En vaak blijkt later dat dat verhaal helemaal niet klopt.
Stel jezelf vaker deze vraag
Dus misschien is de belangrijkste vraag wel:
Is het plan dat ik ooit bedacht nog steeds het plan dat bij mij past?
En misschien nog wel belangrijker:
Is het een bewuste keuze… of volg ik gewoon een verhaal dat ik mezelf ooit heb verteld?
Plannen maken is waardevol.
Maar plannen mogen veranderen.
Sterker nog: soms is dat precies wat nodig is om uiteindelijk op de juiste plek uit te komen.