Deze week zat ik na te denken over waarom ondernemen soms zo ingewikkeld voelt, terwijl het in de basis eigenlijk heel simpel is.
Ik geloof namelijk dat ondernemen alles te maken heeft met keuzes maken.
Waar besteed je je tijd en energie aan?
En misschien nog wel belangrijker: waar zeg je nee tegen?
Wat ik ook geloof is dat jij altijd verantwoordelijk bent voor je onderneming. En ja, er gebeuren natuurlijk dingen waar je geen invloed op hebt. Klanten die niet betalen bijvoorbeeld. Dat is niet jouw schuld. Die klant zit gewoon fout.
Maar… en hier komt het stuk waar veel ondernemers afhaken:
wat je daarna doet, dát is wel jouw verantwoordelijkheid.
Verantwoordelijkheid nemen
Stel: een klant betaalt niet. De eerste keer. Je levert toch. De tweede keer gebeurt hetzelfde. En ook de derde keer blijf je leveren.
Dan is de vraag niet meer alleen: waarom betaalt die klant niet?
Maar ook: waarom blijf ik dit toestaan?
Je had ook kunnen zeggen: eerst betalen, dan leveren.
Je had ook kunnen stoppen.
Of het anders kunnen inrichten.
Dat betekent niet dat jij “schuld” hebt.
Het betekent wel dat jij keuzes hebt.
En precies daar zit voor mij ondernemerschap.
Loyaliteit aan anderen kost vaak jezelf geld
Ik ben hier zelf vaak keihard tegenaan gelopen.
Ik vond mensen aardig. Had begrip. Wilde loyaal zijn.
En ongemerkt ontstond er een bizarre situatie:
iedereen verdiende aan mijn onderneming… behalve ikzelf.
De mensen die ik inhuurde.
De partijen waar ik diensten afnam.
Ze draaiden prima omzet.
Maar onderaan de streep bleef er voor mij te weinig over.
En dat is natuurlijk gewoon een signaal dat er iets niet klopt.
Iemand die ik vertrouw sprak me daar ooit heel scherp op aan.
“Waar ben je eigenlijk mee bezig?”
Die vraag kwam binnen. En terecht.
Soms voelt een keuze in je portemonnee, en dat is precies de bedoeling
Ook nu loop ik daar weer tegenaan. Het is druk. Ik loop wat achter.
Dan heb je keuzes:
– Ga ik ’s avonds doorwerken?
– In het weekend?
– Of besteed ik (tijdelijk) iets uit?
Uitbesteden voel je in je portemonnee. Altijd.
Maar juist daardoor leer je er ook van.
Het dwingt je om na te denken:
Is dit het me waard?
Hoe zorg ik dat dit straks niet structureel nodig is?
En tegelijk gebeurt er iets anders: het werk moet af.
Doordat ik begonnen ben pak ik door.
Ondernemen lijkt soms op sporten
Het deed me denken aan sporten.
De moeilijkste stap is niet het sporten zelf.
Het is je sportkleding aantrekken terwijl je lekker op de bank zit en Netflix aan staat.
Maar als je die kleding eenmaal aan hebt, ga je ook.
Je trekt niet je sportkleren aan om vervolgens weer terug op de bank te kruipen.
Zo werkt het in ondernemen ook.
Beginnen is vaak het lastigst.
Als je eenmaal gestart bent, volgt de rest meestal vanzelf.
Hard werken is geen probleem. Structureel over je grens gaan wel.
Ik heb geen probleem met een keer extra werken.
Een avond. Een weekend. Dat hoort er soms gewoon bij.
Het wordt pas een probleem als het structureel is.
Als je geen tijd meer hebt voor wat voor jou belangrijk is.
Als alles draait om volhouden in plaats van kiezen.
Dán is het tijd om opnieuw keuzes te maken.
Minder klanten.
AI inzetten.
Anders werken.
Misschien zelfs dingen loslaten.
Niet elke vorm van groei is meer omzet.
Soms is groei juist:
– meer rust
– meer ontspanning
– meer tijd
– kleiner, maar kloppender
Jouw onderneming, jouw verantwoordelijkheid
Wat voor mij overeind blijft, in bijna elke situatie:
leg de verantwoordelijkheid niet buiten jezelf.
Niet bij klanten.
Niet bij omstandigheden.
Niet bij “hoe het nu eenmaal gaat”.
Jouw leven.
Jouw onderneming.
Jouw keuzes.
En ja, iedereen heeft z’n eigen uitdagingen.
Energie, gezondheid, karakter, fases in het leven.
Daar mogen we mild in zijn.
Maar ondernemen begint bij verantwoordelijkheid nemen.
Voor wat je doet.
En vooral: voor wat je laat gebeuren.
Wil je groeien, bloeien en ondernemen op een manier die bij je past?
Dan begint dat niet met een nieuw kunstje.
Maar met één eerlijke keuze.
