Je opent een mailtje vol verwachting. Je redacteur loopt voor op schema, ze heeft feedback voor je, eindelijk kun je verder met je boek. En dan zie je de bijlage: eenendertig pagina's aan opmerkingen. Voor een manuscript van vierenzeventig pagina's. Precies dat overkwam mij vorige week donderdag.
Ik ben niet snel in paniek, maar dit deed het wel. Eenendertig pagina's lees je niet even snel door, dus ik dacht: laat ik slim zijn. Ik gooide het bestand door Claude met de vraag hoeveel werk het daadwerkelijk zou zijn. Het antwoord: vijfenzestig tot honderdvijf uur. Met mijn werkschema zes tot tien weken. Mijn doel is dit jaar zeshonderd boeken verkopen. Als ik zes tot tien weken achterstand oploop, is de vraag of het boek dit jaar nog wel komt.
Ik wilde bellen. Mijn redacteur zat bij de kapper en kon niet opnemen. Dus stuurde ik, in blinde paniek, een mailtje: ik schrik me dood en kunnen we de deadline nog wel halen. Diezelfde avond kreeg ik gerustellend antwoord terug. En een dag later zag ik haar in het echt. Toen konden we er samen hartelijk om lachen.
Het stappenplan bleek helemaal niet zo zwaar als het leek. Heel stapsgewijs, punt voor punt door te werken. Geen honderd uur, hooguit twee weken. En als ik er niet uitkom, mag ik altijd bellen. Alle stress voor niets, dus.
De oplossing die het probleem groter maakte
Wat me bijblijft: ik schoot meteen in de oplosstand. Gooi het door Claude. Probeer te bellen. Beide leken logisch, maar allebei maakten ze de paniek alleen maar groter. Zo gaat het vaker in het ondernemerschap. Je hebt een plan en opeens staat alles op zijn kop. Ondernemen is dan ook vaak niets anders dan problemen oplossen, maar niet elke actie die je grijpt in paniek helpt je ook echt verder.
Dat is meteen de vraag die ik je meegeef: grijp je naar een snelle oplossing omdat het rust geeft, of omdat het je daadwerkelijk verder helpt?
Netwerken zonder de intentie om te verkopen
Vrijdagavond had ik een netwerkavond, en die zette me ook aan het denken. Normaal gesproken denken we bij netwerken al snel: ik ga hier klanten binnenhalen. Bij mij werkte dat eigenlijk altijd averechts. Ik sprak interessante mensen en werd zelf klant bij hen. Netwerken kostte mij dus vaker geld dan dat het opbracht.
Deze keer ging ik met een andere insteek. Geen omzet halen, gewoon een leuke avond hebben, mensen ontmoeten, kijken of ik voor een ander een verbinding kon leggen. En met die insteek voelde de avond compleet anders. Ik had voor het eerst het idee dat ik mezelf kon zijn, dat de gesprekken waardevol waren, zonder dat ik ergens naartoe hoefde te werken.
Hoe je op zo'n avond opdaagt, maakt echt verschil. Kom je binnen als het verlegen meisje, of als de arrogante versie van jezelf. Allebei werkt niet. De insteek van gewoon jezelf zijn en oprecht nieuwsgierig blijven, bracht me meer op dan alle netwerkavonden waarop ik wél iets wilde binnenhalen.
Energie als je belangrijkste grondstof
Deze week ga ik gewoon, stap voor stap, met het redactieplan aan de slag. Geen honderd uur, maar ook niet nul uur. Ik ben dankbaar dat ik het niet alleen hoef te doen. Ik doe veel dingen graag zelf, maar dat is een keuze, geen verplichting.
Wat ik verder merk: na de zomervakantie liep ik overal een beetje achter de feiten aan, mijn mailbox, vragen van klanten. Nu ben ik weer overal bij, en dat voelt goed. Daarnaast lukt het me nu twee weken op rij om drie keer per week te sporten. Niet omdat je als ondernemer per se supergezond moet leven, maar omdat je energie ongelooflijk belangrijk is.
Tijd hebben we allemaal evenveel. Energie niet. Hoe je die inzet, wat haalbaar is en wat je energie juist verhoogt, dat is misschien wel net zo belangrijk als de vraag hoe je je winst verhoogt.
Geschreven door Claude, gecheckt door Susanne.
