Ik stond afgelopen zondag op de Olmenhorst met mijn pony's, en had de hele dag een rij klanten voor me staan. Niet omdat ik ergens achteraan moest of iets moest posten, maar gewoon omdat mensen wilden kopen wat ik aanbood. De vraag die daarna bleef hangen: waarom werkt dat niet voor elke onderneming zo?
Wat blijft, wat verandert
Vijftien jaar geleden begon ik met dezelfde pony's op dezelfde plek. En in de basis is er weinig veranderd. Nog steeds hetzelfde rondje, nog steeds dezelfde pony's. Maar eromheen is bijna alles anders. Vroeger contant, nu bijna alleen nog met de telefoon of het horloge. Vroeger 1,50 euro voor een rondje, nu 3,50. Niet omdat ik meer wilde verdienen, maar omdat alles duurder is geworden. Mijn enige regel bleef hetzelfde: altijd goedkoper dan een cappuccino.
Dat onderscheid, wat blijft en wat verandert, is precies waar het om draait als ik terugkijk op vijftien jaar ondernemen. De basis houdt stand. De rest verandert razendsnel, van contant geld naar contactloos betalen, van een vormgever inhuren naar zelf iets in Canva maken, van niets naar ChatGPT.
Opvallen is moeilijker geworden
Ondanks al die hulpmiddelen is het voor mij niet per se makkelijker geworden om op te vallen. Van de starters houdt naar mijn idee maar twintig procent het langer dan vijf jaar vol. De rest stopt niet omdat het niet meer leuk is, maar omdat het begin gewoon zwaar is. Mensen kennen je nog niet. Ik moest opvallen in een wereld waar iedereen roept dat het z'n beurt is.
Ook bij mijn boekhoudpraktijk ging het niet vanzelf. De eerste jaren moest ik zelf op zoek naar klanten. Nu komen mensen via via bij me terecht, iemand die aan me moest denken op een verjaardag, of die me ooit bij een webinar zag. Het voelt inmiddels bijna moeiteloos. Maar dat gevoel is het resultaat van jaren, niet van een paar goede posts.
Het zwaarste stuk is het begin
Met mijn nieuwe boek, de Winstplanner Methode, voel ik me weer die starter van vroeger. Niet omdat ik het niet leuk vind, maar omdat het opnieuw doorzettingsvermogen vraagt. Precies zoals bij mijn allereerste onderneming, met Trekpaard Jos. Het zwaarste moment voor dat paard was niet het trekken zelf, maar de wagen vanuit stilstand op gang krijgen. Zodra de wielen eenmaal draaiden, ging de rest bijna vanzelf.
Zo is het bij mij ook met ondernemen gegaan. Het opstarten is het zwaarst. Wat daarna komt, wordt lichter. Ik moest denken aan een verhaal dat ik onlangs hoorde, over een schrijfster die tweeëndertig keer nee kreeg te horen op haar manuscript. Het lag jaren in een la, tot ze het alsnog naar twee nieuwe uitgevers stuurde. Eén zei ja. Het boek werd uiteindelijk in tientallen landen verkocht. Als ze had opgegeven na die tweeëndertigste nee, was dat succes er nooit geweest.
Nog een paar centimeter
Daar gaat het voor mij eigenlijk om. Niet om harder werken of meer marketing, maar om volhouden op het moment dat het nog zwaar voelt. Ik geloof dat wie nu op een punt staat waarop het niks meer lijkt te worden, misschien al bijna bij die paar centimeter is. Nog een klein stukje, en de wagen begint te rollen.
Geschreven door Claude, gecheckt door Susanne.
