Vijf mensen lazen de conceptversie van mijn nieuwe boek. Ik hoopte op: wat een geweldig boek, niks meer aan veranderen. Ik kreeg iets anders. Eerlijke feedback, geen negatieve, maar wel een zesje. Een prima, praktisch boek, boordevol tips, maar zonder de rode draad die het onvergetelijk maakt. En op dat moment voelde ik precies wat jij misschien ook kent: die korte paniek als iets niet meteen goed genoeg is, terwijl de deadline al in zicht is.
Waarom ik dacht dat ik het zelf wel wist
Ik wil geen prima boek. Ik wil een boek waarvan mensen denken: dit had ik veel eerder willen lezen. Dus ging ik puzzelen. En met de deadline van 1 augustus in mijn nek, kon ik eigenlijk maar één ding doen: mijn redacteur bellen. Een kort berichtje, of ze misschien tien minuten had. Ze had tijd, en binnen no time zag ze precies wat er moest gebeuren.
Wat me daarna vooral bijbleef, was hoe ik dit had ingeschat. Bij mijn vorige boek hadden mijn proeflezers alle knelpunten gevonden, en die had ik zelf opgelost. Dus in mijn hoofd had ik een vast beeld: dit doet een redacteur, en dit niet. Precies zoals jij misschien een vast beeld hebt van wat een boekhouder wel en niet voor je doet, gebaseerd op je allereerste ervaring. Je denkt dat je het kader kent. En dan blijkt er ineens veel meer mogelijk dan je zelf had bedacht.
De blinde vlek die je zelf niet ziet
In mijn boek had ik dingen die voor mij vanzelfsprekend zijn heel kort uitgelegd, terwijl juist daar de verdieping had moeten zitten. En alles wat ik dacht dat waardevol was om toe te voegen, zorgde juist voor ruis. Dat zie je zelf gewoon niet, hoe dicht je er ook op zit. Daar heb je iemand anders voor nodig die van een afstand meekijkt.
Dat is precies waar ik zelf ook mee werk als boekhouder. Voor mij is uitstel aanvragen voor de belastingaangifte volstrekt normaal, en het is gebruikelijk dat een aangifte pas een half jaar of een jaar later wordt ingediend. Maar een klant weet dat vaak niet, en is dan verrast. Ik probeer het altijd uit te leggen, maar het went nooit helemaal, dat verschil tussen wat voor jou vanzelfsprekend is en wat voor een ander compleet nieuw is.
En dat is precies waarom ik niet per se zeg dat je een businesscoach nodig hebt, maar wel dat je af en toe een spiegel nodig hebt. Iemand die je wijst op wat je zelf niet meer ziet, juist omdat je er middenin zit. Soms lukt dat door even afstand te nemen, op vakantie te gaan en van een afstandje naar je onderneming te kijken. En soms is het gewoon fijn als iemand anders het je vertelt.
Drie projecten in een rommelige maand
We zitten middenin de zomervakantie hier, met nog weken te gaan en dit jaar ook nog een extra studieweek door verbouwing op school. De tijd is beperkt, en ik merk dat ik dan beter kan kiezen voor drie dingen die ik goed afrond, in plaats van tien dingen half.
Mijn drie projecten deze zomer zijn simpel. Eén, mijn boek afronden, en dat wordt geen prima boek meer, dat wordt een fantastisch boek. Twee, kijken naar extra omzet, want dat boek moet ook betaald worden. Ik heb daarvoor in september weer ruimte voor Winstgesprekken, en als jij ook tegen je eigen blinde vlekken aanloopt, mag je gerust een berichtje sturen om vrijblijvend te kijken of dat iets voor je is. Drie, overstappen van Active Campaign naar Enormail, een Nederlands e-mailprogramma dat hetzelfde doet voor veel minder geld. Kosten besparen is ook gewoon een winstactie.
Wat blijft hangen
Je kunt jezelf nog zo goed kennen, en toch heb je blinde vlekken in je eigen onderneming. Dat is geen falen, dat is gewoon hoe het werkt als je er middenin zit. De kunst is niet om alles zelf te blijven oplossen, maar om op tijd iemand te vragen die van een afstandje meekijkt.
Waar heb jij zelf een blinde vlek waarvan je denkt dat je het wel weet, terwijl het misschien anders zit?
Geschreven door Claude, gecheckt door Susanne.
